Het is alsof twee dramaturgen wedijveren voor het spannendste resultaat : Herbert Wernicke op de scène en Christian Thielemann in de orkestbak. Thielemann brengt de grandioze moderniteit van Strauss' lyrisch-broeierige en explosieve partituur haarscherp naar de oppervlakte. Wernicke concentreert zich op de naakte essentie, zweert bij de kleuren zwart en bloedrood en huldigt het maxime : "Nichts passiert, aber das mit Spannung". Linda Watson stelt niet teleur in haar roldebuut als Elektra. Jane Henschel is fenomenaal als Klythämnestra: de koele, berekende psychopate die ze neerzet is uiterst gedifferentieerd, zowel in voordracht als mimiek. De jeugdig stralende sopraan van Manuela Uhl is een ware ontdekking.

SYNOPSIS

Koning Agamemnon werd door zijn vrouw Clytaemnestra en haar geliefde Aegisthus in bad met een bijl vermoord. Jaren later wordt Agamemnons dochter Elektra nog steeds door één enkele gedachte beheerst: de dood van haar vader wreken.

Gehoond door de dienstmaagden huist zij als een dier in de gangen en op de trappen van het paleis, zodat niemand ongezien naar binnen of naar buiten kan gaan. Als een van de dienstmaagden medelijden met Elektra toont, wordt ze door de anderen bespot en geslagen. Alleen achtergebleven roept Elektra zich weer het beeld van haar vader voor de geest. Ze zal pas rusten als de moord gewroken is en wacht op de terugkeer van haar broer Orestes. (Nadat Agamemnon was vermoord, werd Orestes tijdig elders ondergebracht). Hij moet de wraak waarnaar zij hunkert volbrengen en het doodvonnis voltrekken dat zij over haar gehate moeder heeft uitgevaardigd.

Chrysothemis, Elektra’s jongere zuster, kan de dodelijke spanning in het paleis niet meer uithouden. Zij wil leven, vrij zijn. Ze wil kinderen baren en grootbrengen. Ze smeekt Elektra haar haat, die het hele huis verlamt, op te geven.

Clytaemnestra wordt gekweld door boze dromen. Als zij zich weer eens buiten haar vertrekken waagt, verspert Elektra haar de weg. Misschien kent zij wel een middel tegen haar nachtmerries. Maar Elektra weet waar haar moeder in feite zo bang voor is: de terugkeer van Orestes. Zij geeft Clytaemnestra te kennen dat ze alleen door een bloedoffer rust zal vinden. Als Clytaemnestra vraagt naar de naam van het dier dat geofferd moet worden, slingert Elektra haar het antwoord naar het hoofd: de moordenares van haar vader, Clytaemnestra zelf, moet sterven. Clytaemnestra’s panische angst slaat om in triomf als haar een bericht in het oor wordt gefluisterd. Trots gaat ze het paleis weer in.

Chrysothemis weet het nieuws al: Orestes is dood. Twee vreemdelingen hebben het gemeld. Een jonge dienaar gaat haastig weg om dit blijde nieuws aan Aeghistus door te geven. Nu de daad zonder hun broer moet worden volbracht, hoopt Elektra eens te meer op Chrysothemis’ steun. Chrysothemis kan haar echter niet terwille zijn en Elektra vervloekt haar. Zij is vastbesloten haar vader alleen te wreken, met de bijl die ooit Agamemnon velde en die zij al die jaren heeft bewaard.

Een van de vreemdelingen maakt zijn opwachting en bevestigt Orestes’ dood. Als hij echter aan de smartelijke reactie van de getekende vrouw ziet dat hij zijn eigen zuster voor zich heeft, maakt hij zijn ware identiteit bekend: hij is Orestes, die is gekomen om zijn taak te vervullen. Zijn verzorger maant hem tot spoed en de beide mannen gaan het paleis in om de daad te voltrekken. Clytaemnestra’s snerpende doodskreten bevrijden Elektra uit haar angstige spanning.

Als Aegisthus thuiskomt, vergezelt Elektra hem met vleiende woorden naar zijn rechters. Ook hij moet sterven. Nu heeft Elektra haar levensdoel bereikt. Het gejubel van haar zuster en de bedienden hoort ze al niet meer; in de roes van haar dodelijke wraak is haar leven ten einde gebracht. Besmeurd met het bloed van zijn slachtoffers bestijgt Orestes de troon.